പറയാതെ പോയ ജൂൺ – അധ്യായം 3
ജൂൺ 2026, ബാംഗ്ലൂർ / പാരീസ്
ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കം ഒരു സാധാരണ ഇറക്കമായിരുന്നില്ല.
വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ ഞാൻ ക്യൂബിക്കിളിൽ ഇരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ പ്രോജക്ട് ഡെക്ക് തുറന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ ഡാറ്റകളിലൊന്നും പതിയുന്നില്ല. എന്റെ ഫോൺ ഡെസ്കിൽ മറിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അതെടുത്തു നോക്കുന്നു. വീണ്ടും വയ്ക്കുന്നു. വീണ്ടും എടുക്കുന്നു.
ഡിസ്പ്ലേയിൽ ആ പേര്.
Ana.
“George, can you share the project status deck?”
പ്രിയങ്ക മാഡത്തിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടി.
“ഞാൻ… ഞാൻ അയക്കാം മാഡം.”
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഞാൻ ആദ്യത്തെ ഫയൽ തന്നെ തെറ്റായ ടീമിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു. സ്ക്രീനിന്റെ മൂലയിൽ ഇൻസ്റ്റഗ്രാം നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അത് ഇതുവരെ തുറക്കാത്ത ഒരു മെസ്സേജ് റിക്വസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അത് തുറന്നിട്ടില്ല. എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.
“George? You okay?” പ്രിയങ്ക എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഞാൻ… ഞാൻ ഓക്കെയാണ് മാഡം.”
“Are you sure? You’ve been staring at your phone for the last hour.”
“എനിക്ക് ഒരു… ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. പഴയ ഒരു സുഹൃത്തിൽ നിന്ന്.”
പ്രിയങ്ക മൃദുവായി പുഞ്ചിരിച്ചു. “Must be important.”
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ആറു മണിക്ക് എല്ലാവരും ലാപ്ടോപ്പ് അടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഐഡി കാർഡ് കഴുത്തിൽ നിന്ന് ഊരാൻ മറന്നു. ലിഫ്റ്റിനുള്ളിൽ വെച്ചാണ് ആരോ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്—“George, ബാഡ്ജ്.” ഞാൻ വേഗം അത് ഊരി പോക്കറ്റിലിട്ടു, ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതു പോലെ.
അജിൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു. അവൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “മച്ചാനെ, ലാപ്ടോപ്പ് പായ്ക്ക് ചെയ്യുന്നോ? ഇറങ്ങണ്ടേ?”
“ആഹ്… നീ പൊക്കോ അജിൻ, ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ.”
“എന്തുപറ്റിടാ? ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും നീ വല്ലാതെ ആബ്സന്റായിരുന്നു. ആകെ ഒരു പേടിച്ച മട്ട്. എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ലം ഉണ്ടോ?”
“ഒന്നുമില്ലടാ… വെറുതെ. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം.”
അജിൻ എന്നെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. അവൻ എന്തോ പറയാൻ ആഞ്ഞു, പിന്നെ പറഞ്ഞില്ല. “ശരി മച്ചാനെ. റൂമിലെത്തിയിട്ട് വിളിക്ക്.”
ഞാൻ ഒരു റാപ്പിഡോ ബുക്ക് ചെയ്തു. രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബൈക്ക് മുന്നിൽ വന്നു. ഞാൻ ഹെൽമെറ്റ് ധരിച്ചു. “ഇന്ദിരാനഗർ, ഭയ്യാ.”
ബൈക്ക് മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ബാംഗ്ലൂർ അപ്പോൾ അതിന്റെ ‘ഗോൾഡൻ ഹവറിലായിരുന്നു’. ആകാശത്ത് ഓറഞ്ചും പിങ്കും ചാരനിറവും കലർന്ന മേഘങ്ങൾ. എങ്കിലും എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ കാഴ്ചകളിലൊന്നും പതിഞ്ഞില്ല.
ബൈക്ക് ഡ്രൈവർ റിയർ വ്യൂ മിററിലൂടെ എന്നെ നോക്കി. “സർ, Kerala aa?”
ഞാൻ ഞെട്ടി. “അതെ. എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?”
“Accent. Nalla accent undu. Pathanamthitta?”
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. “അതെ… Pathanamthitta.”
“ഞാനും പത്തനംതിട്ടയാ.” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇവിടെ എത്തിയിട്ട് കുറെ നാളായോ?”
“ഇല്ല… ജോലി കിട്ടി വന്നിട്ട് രണ്ടു ദിവസമേ ആകുന്നുള്ളൂ.”
“ഓഹ്, പുതിയതാണല്ലേ! ടെക് പാർക്കൊക്കെ കാണുമ്പോൾ വലിയ സ്ഥലമായി തോന്നും. പിന്നെ ശീലമായിക്കോളും.”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഓർത്തു. പത്തനംതിട്ട. ഗവൺമെന്റ് കോളേജ്. കവാടത്തിലെ ചുവന്ന കൊടികൾ. മഴ. ആ വെള്ള ചെരുപ്പുകൾ. ആ കൊലുസ്സിന്റെ ശബ്ദം.
“ഞാൻ ആ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിലാണ് പഠിച്ചത്,” ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആഹാ! അത് പൊളി സ്ഥലമല്ലേ! എന്റെ ചേച്ചി അവിടെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. നല്ല ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടാവുമല്ലേ?”
ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ഞാൻ ഓർത്തു. അവസാന ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഞാൻ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. അവൾ മുന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ അവളെ മാത്രം നോക്കി.
“നന്നായിരുന്നു,” ഞാൻ പറഞ്ഞു. “വളരെ നന്നായിരുന്നു.”
കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ഈർപ്പം ഒളിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ തല താഴ്ത്തി. ഡ്രൈവർ പിന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
ഫ്രാൻസ്
ഗാറെ ഡി ലിയോൺ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ, പാരീസ്.
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് രണ്ട് മണി. വൈകുന്നേരത്തെ തണുപ്പിലേക്ക് നഗരം വീണുതുടങ്ങുന്ന സമയം.
രണ്ട് വർഷം. അത്രയേ ആയിരുന്നുള്ളൂ ഞാൻ ഇവിടെ. മാസ്റ്റേഴ്സ് പ്രോഗ്രാം കഴിഞ്ഞു, തീസിസ് സബ്മിറ്റ് ചെയ്തു, ഫലം വന്നു. ഇനി എന്ത് എന്ന ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി. ഒരു ജോലി വാഗ്ദാനം ഫ്രാൻസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു വർക്ക് വിസ അപേക്ഷ അപ്പോഴും തീരുമാനമാകാതെ കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ, ഈ നിമിഷം, അതൊന്നും എന്റെ മനസ്സിലില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഒരു മരബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്റെ മുന്നിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കപ്പിലെ കറുത്ത കോഫി. അരികിൽ ഒരു സ്യൂട്ട്കേസ്—കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷത്തെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഒതുക്കിവച്ച ഒന്ന്. ലോൺഡ്രറ്റിലെ നാണയമിട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന വാഷിംഗ് മെഷീനുകൾ, ലിഡ്ൽ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലെ ഏറ്റവും വിലകുറഞ്ഞ ബ്രെഡിന്റെ ഷെൽഫ്, ചൂടില്ലാത്ത ഹോസ്റ്റൽ മുറികളിൽ കമ്പിളി പുതച്ചു കിടന്ന ജനുവരി പ്രഭാതങ്ങൾ—അതെല്ലാം ഇനി ഓർമ്മകൾ മാത്രമാകാൻ പോവുകയാണ്.
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നു. ഫ്രാൻസിന്റെ ആ ചാരനിറത്തിലുള്ള ആകാശം. എന്റെ മുന്നിലൂടെ വലിയ ഇരമ്പലോടെ ട്രെയിനുകൾ കടന്നുപോകുന്നു. ആളുകൾ തിടുക്കത്തിൽ നടന്നുനീങ്ങുന്നു. അവർക്കെല്ലാം എവിടെയോ പോകാനുണ്ട്. എനിക്കും ഉണ്ട്.
ഞാൻ കോഫി എടുത്തു കുടിച്ചു. അത് തണുത്തുപോയിരുന്നു. കൗണ്ടറിലെ കാഷ്യർ എന്തോ ഫ്രഞ്ചിൽ ചോദിച്ചു. ഞാൻ പതർച്ചയോടെ ഉത്തരം നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു: "Merci... Merci beaucoup." എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. കാഷ്യർ ദയയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. രണ്ട് വർഷത്തെ വിദേശപഠനത്തിന് ശേഷവും, എല്ലാ വാക്കും മനസ്സിൽ ഇംഗ്ലീഷിലേക്കും മലയാളത്തിലേക്കും തർജ്ജമ ചെയ്ത ശേഷമേ എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ "Merci" പോലും ഇപ്പോൾ ഒരു ശീലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു—നാളെ കൊച്ചിയിലെ എയർപോർട്ടിൽ ടാക്സിക്കാരനോട് അറിയാതെ ഇത് പറഞ്ഞുപോയാലോ എന്നൊരു ചെറിയ ഭയം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മയോട് വീഡിയോ കാൾ ചെയ്യുമ്പോൾ എപ്പോഴും അമ്മ ചോദിക്കും: "മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടോ അവിടെ?" ഇല്ല എന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴും പറയും. ഫ്രാൻസിൽ മഴ പെയ്യും, പക്ഷേ അത് പത്തനംതിട്ടയിലെ മഴയല്ല. ഇടിയില്ല. മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമില്ല. വെറും വെള്ളം താഴേക്ക് വീഴുന്നു, അത്രമാത്രം. കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷമായി ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മിസ് ചെയ്തത് ആ ഗന്ധമായിരുന്നു.
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ. ആർക്കും എന്നെ അറിയില്ല. എന്റെ പേര് ആർക്കും അറിയില്ല. ഞാൻ ഒരു നാമമാത്രയാണ്. ഒരു അപരിചിത. രണ്ട് വർഷം. ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു അപരിചിത തന്നെ.
ഞാൻ ഫോണെടുത്തു. ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിന്റെ സേർച്ച് ബാറിൽ ആ പേര് തിരഞ്ഞു: George.
എന്റെ വിരൽ ആ പേരിന് മുകളിൽ നിശ്ചലമായി.
ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
കോളേജ്.
ആ അവസാന ബെഞ്ച്.
അവൻ. നിശ്ശബ്ദൻ. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്തവൻ. എപ്പോഴും ഏതോ ചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നവൻ.
ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ വെച്ച് എനിക്ക് ഒരു കാൽക്കുലേറ്റർ വേണമായിരുന്നു. എന്റെ കൈയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ തൊട്ടടുത്ത് അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവനോട് ചോദിച്ചു: "എനിക്ക്... നിന്റെ കാൽക്കുലേറ്റർ ഒന്ന് തരുമോ?" അവൻ ഞെട്ടി. പരിഭ്രമത്തോടെ അവൻ അത് നീട്ടി. ഞാൻ അത് വാങ്ങി പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചില്ല, പക്ഷേ ആ അമ്പരന്ന കണ്ണുകളാൽ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഞാൻ അത് തിരികെ കൊടുത്തു: "താങ്ക്സ്." അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: "വെൽക്കം." അത്രമാത്രം. പക്ഷേ ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു തരംഗമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു.
മറ്റൊരു ദിവസം—തോരാമഴ. ഞാൻ കോളേജ് പോർച്ചിൽ കുടയില്ലാതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അടുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എന്നെ നോക്കി, പിന്നെ സ്വന്തം കുട എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി: "ഇത് എടുത്തോളൂ." ഞാൻ അത് വാങ്ങിയതും അവൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു: "എടാ... നീ സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസിന് പോകുന്നതല്ലേ?" അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി: "എനിക്ക് കുഴപ്പമില്ല," അവൻ പറഞ്ഞു. അവൻ മഴയത്ത് നനഞ്ഞു നടന്നുനീങ്ങി. ഞാൻ ആ കുടയും പിടിച്ച് നോക്കിനിന്നു.
ആ കുട ഞാൻ തിരികെ കൊടുത്തതുമില്ല, അവൻ ചോദിച്ചതുമില്ല. ആ കുട ഇപ്പോഴും എന്റെ വീട്ടിലെ അലമാരയിൽ ഭദ്രമായിരിപ്പുണ്ട്. എന്തിന്? എനിക്ക് അറിയില്ല.
അവൻ എന്നെ ഒളിച്ചുനോക്കാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എപ്പോഴും അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മുന്നിലേക്ക് മാത്രം നോക്കും. ഞാൻ ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. എന്തിന്? എനിക്ക് അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ ഞാനും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നുന്നു—ഏഴ് വർഷത്തിന് ശേഷം, അന്ന് മിണ്ടാതെ പോയ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു മറുപടി വേണം. അവൻ നോക്കിയിരുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിയണം.
ഞാൻ കീപാഡിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
"Hi George. Nee ippo evida?" → Delete.
"George... Nee..." → Delete.
എന്താണ് പറയേണ്ടത്? ഏഴ് വർഷത്തിന് ശേഷം എന്ത് പറയും? അവൻ ആരാണ്? അവൻ എവിടെയാണ്? അവൻ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. പാരീസിലെ തണുപ്പ്. എന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് നാളെ രാവിലെയാണ്. കേരളത്തിലേക്ക്. വീടിലേക്ക്. എന്നിട്ട് അവൻ.
ഞാൻ വീണ്ടും ടൈപ്പ് ചെയ്തു:
"Hi George. Nee ippo evida? Naattil indo?"
ഞാൻ 'Send' അമർത്തി.
എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ഡിസ്പ്ലേയിൽ 'Sent' എന്ന് തെളിഞ്ഞു. ഇനി അവൻ കാണും. എന്താണ് അവൻ പറയുക? അവൻ മറുപടി അയക്കുമോ? അവൻ എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?
ഞാൻ കോഫി എടുത്തു കുടിച്ചു. അത് ഇപ്പോൾ തണുത്തുപോയിരുന്നു. ഞാൻ അത് വച്ചു.
ഞാൻ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു മിനിറ്റ്. രണ്ട്. അഞ്ച്. പത്ത്.
ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വന്നുനിന്നു. ഉച്ചത്തിലുള്ള അനൗൺസ്മെന്റ്. ആളുകൾ എഴുന്നേൽക്കുന്നു. ഞാനും എഴുന്നേറ്റു. സ്യൂട്ട്കേസ് എടുത്തു. ഫോണിലേക്ക് നോക്കി ഇല്ല.
ഞാൻ ട്രെയിനിൽ കയറി. വിൻഡോ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
ഇന്ദിരാനഗർ. വൈകുന്നേരം 7:00 PM.
ഞാൻ ജോബിന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെത്തി. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
“എടാ ജോർജ്ജ്, വന്നോ നീ?” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ജോബിന്റെ വിളി. “ഞാൻ ഏലക്കാ ഇട്ട ചൂടുചായ ഉണ്ടാക്കുകയാ!”
“വേണ്ടടാ.”
“എന്ത്? ബാംഗ്ലൂരിൽ തണുപ്പുള്ളപ്പോൾ ചായ വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ നിനക്ക് എന്തുപറ്റി?”
“എനിക്ക്… എനിക്ക് കുടിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല.”
ഞാൻ സോഫയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ഫോൺ കൈയ്യിൽ. മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നു. ഞാൻ ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്തു. ആ പേര്: Ana. എന്റെ വിരൽ ആ മെസ്സേജിന് മുകളിൽ.
ജോബ് ചായയുമായി വന്നു, എന്റെ അടുത്ത് വച്ചു. ഞാൻ അതിൽ തൊട്ടില്ല. പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജോബ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചു. “നിന്റെ ചായ ആറിപ്പോയല്ലോടാ.”
“ഓഹ്.” ഞാൻ അതിലേക്ക് നോക്കി പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.
ജോബ് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “എന്താടാ നിന്റെ മുഖം? ആരെങ്കിലും മരിച്ച മട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ലടാ.”
“നീ പറയുന്നില്ല, പക്ഷെ നിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ശരിയല്ല. നീ ജോയിൻ ചെയ്തത് മുതൽ എന്തോ ആലോചിച്ചിരിപ്പാണ്.”
ഞാൻ ഫോൺ മറച്ചു. “ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ പറഞ്ഞു.”
ജോബ് എന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നു. “ജോർജ്ജ്, ഞാൻ നിന്നെ എത്ര നാളായി അറിയാം? നീ എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്? എന്താ കാര്യം?”
ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഫോൺ വീണ്ടും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ജോബ് പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ തട്ടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഇങ്ങ് തന്നേ, എന്താ ഇതിലുള്ളത്?”
“ജോബ്! വേണ്ടടാ!” ഞാൻ ഫോൺ മുറുകെ പിടിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “Ana? ആര്, അനയോ? നമ്മുടെ പത്തനംതിട്ട കോളേജിലെ…”
ഞാൻ ശ്വാസമടക്കി. “അതെ…”
“നീ ആ രാത്രി മുഴുവൻ കുടിച്ചിട്ട് പതറിപ്പതറി പറഞ്ഞ ആ പഴയ ക്രഷ് അനയോ? ഏഴ് കൊല്ലത്തിന് ശേഷമോ?”
“അതെടാ.”
“എന്നിട്ട്? അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ! നീ അത് തുറന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“എന്ത്? എന്തിന്?”
“എനിക്ക് പേടിയാണ് ജോബ്.”
“എന്തിന്?”
“എന്താണ് അതിൽ ഉള്ളതെന്ന് അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ കല്യാണക്കത്ത് ആയിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ വെറുമൊരു ഫോർമൽ ‘ഹായ്’. അവൾ എന്നെ മറന്നുപോയിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ അവൾക്ക് ആളെ തെറ്റിയതാകാം…”
“എടാ, നീ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ച് കാടുകയറുകയാണ്! ഈ മെസ്സേജ് അവൾ നിനക്ക് അയച്ചതാണ്. ഏഴ് കൊല്ലത്തിന് ശേഷം ഒരു പെൺകുട്ടി നിന്നെ തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് മെസ്സേജ് അയക്കണമെങ്കിൽ അതിന് കൃത്യമായ ഒരു കാരണമുണ്ടാകും. അത് എന്താണെന്ന് നിനക്കറിയണമെങ്കിൽ നീ അത് തുറക്കണം.”
“ഞാൻ…”
“ഇല്ല. നീ ഇപ്പോൾ തുറക്കും. ഞാൻ പറയുന്നു.”
ജോബ് ഫോൺ എന്റെ കയ്യിൽ തന്നു. “തുറക്ക്, ജോർജ്ജ്.”
ഞാൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. ഞാൻ ‘Accept Request’ അമർത്തി.
മെസ്സേജ് സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു:
“Hi George. Nee ippo evida? Naattil indo? ”
ഞാൻ അത് വായിച്ചു.
ഒരിക്കൽ.
ഫോൺ താഴെ വച്ചു. വീണ്ടും എടുത്തു. വീണ്ടും വായിച്ചു.
രണ്ട്.
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. ജനാലയ്ക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. തിരികെ സോഫയിലേക്ക് വന്നു. ഇരുന്നു. വീണ്ടും വായിച്ചു.
മൂന്ന്.
എന്റെ കണ്ണുകൾ ആ അക്ഷരങ്ങളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു.
“Onnu kaanan pattumo?”
ഞാൻ ഓർത്തു. കോളേജിൽ വെച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും അവളോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. “ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം നടക്കട്ടെ?” എന്ന് പോലും. ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല. ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ അവൾ ചോദിക്കുന്നു. ഏഴ് വർഷത്തിന് ശേഷം.
ഒരു ചെറിയ ചിരി എന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞു, പിന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി, പിന്നെ വീണ്ടും വന്നു. ജോബ് അത് കണ്ടു. “എന്താടാ ചിരിക്കുന്നേ?”
“ഒന്നുമില്ല.” പക്ഷേ ഞാൻ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. കൈ റെയിലിംഗിൽ പിടിച്ചു. ഞാൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾ. ഞാൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മെസ്സേജ്.
“എന്ത് പറഞ്ഞുടാ അവൾ?” ജോബ് പുറകേ വന്നു.
“ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന്… നാട്ടിലുണ്ടോ എന്ന്… ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ എന്ന്…”
“അപ്പോ എന്തിനാ നീ വിഷമിക്കുന്നത്? അവൾ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അത്രേയുള്ളൂ!”
“ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും ജോബ്?”
“നീ എന്ത് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?”
“എനിക്കറിയില്ല. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിലാണ്. അവൾ നാട്ടിലാകും. നേരിട്ട് കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്ത് സംസാരിക്കും? അവളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ വീണ്ടും ആ പഴയ കോമാളി പയ്യനായി മാറുമോ?”
“ജോർജ്ജ്, നീ ഏഴ് വർഷം അവളെ മനസ്സിൽ ചുമന്നു. ഇത് നിന്റെ അവസരമാണ്. അവൾ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ ഭയപ്പെടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്, പക്ഷെ മാറിനിന്നാൽ പിന്നെ നീ എപ്പോഴും ഖേദിക്കേണ്ടി വരും. ഇത് രണ്ട് മണിക്കൂർ മുമ്പുള്ള പ്രശ്നമല്ല. ഏഴ് വർഷത്തെ ദൂരമാണ്. നീ തീരുമാനിക്കണം.”
ഞാൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. എന്റെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നു. ഞാൻ കീപാഡിൽ അമർത്തി.
“Hi Ana…” → Delete.
“How are you?” → Delete.
“Where are you?” → Delete.
“Are you really…” → Delete.
ഞാൻ ശ്വാസമെടുത്തു.
ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു:
“Hi Ana, njan Bangaloreil aanu. Naattil varumbozhum kaanam. Nee eppozha varunnathu?”
ഞാൻ അത് വായിച്ചു. ഒരിക്കൽ. രണ്ട്. ഞാൻ ‘Send’ അമർത്തി.
ഞാൻ ഫോൺ റെയിലിംഗിൽ വച്ചു. ഞാൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ബാംഗ്ലൂരിന്റെ ആകാശം. ഇപ്പോൾ ഇരുട്ട് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രങ്ങൾ.
ഞാൻ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഫ്രഞ്ച് ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ട്രെയിനിൽ അന ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
ട്രെയിൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു. വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഫ്രാൻസിന്റെ ഗ്രാമങ്ങൾ, പച്ചപ്പ്, മരങ്ങൾ. അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കുന്നു. ഇല്ല. അവൾ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പുസ്തകം എടുത്തു. അത് തുറന്നു. വായിച്ചില്ല. അവൾ വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ഡിസ്പ്ലേയിൽ ‘No new messages’.
അവൾ പുസ്തകം വച്ചു. അവൾ വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ആകാശം ഇരുണ്ടുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും വർഷം. അവൾ പഠിച്ചു. അവൾ മാറി. അവൾ അകന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ തിരികെ പോകുകയാണ്. കേരളത്തിലേക്ക്. വീട്ടിലേക്ക്.
എന്താണ് അവൻ പറയുക? എന്താണ് അവൻ ചിന്തിക്കുക? അവൻ അവളെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?
അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കുന്നു. ഇല്ല.
ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു. രണ്ട്.
ട്രെയിൻ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷനിൽ നിർത്തി. ആളുകൾ കയറുന്നു. ഇറങ്ങുന്നു. അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കുന്നു. ഇല്ല.
അവൾ കണ്ണടച്ചു. അവൾ ഓർക്കുന്നു.
അവൻ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവൻ അവളെ നോക്കും. അവൾ മുന്നിലേക്ക് നോക്കും. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. എന്തിന്? അവൾക്ക് അറിയില്ല. അവൾ അവനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ അവളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവർ ഇപ്പോൾ എന്ത് പറയും? ഏഴ് വർഷത്തിന് ശേഷം?
ട്രെയിൻ വീണ്ടും നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. അവൾ കണ്ണു തുറന്നു. അവൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരു പുതിയ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ!
അവന്റെ പേര്. George.
അവളുടെ ഹൃദയം ഉച്ചത്തിൽ മിടിച്ചു. അവൾ ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്തു.
“Hi Ana, njan Bangaloreil aanu. Naattil varumbozhum kaanam. Nee eppozha varunnathu?”
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മൃദുലമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ മറുപടി അയച്ചിരിക്കുന്നു! അവൻ അവളെ മറന്നിട്ടില്ല. അവൻ അവളെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അവൾ അത് വീണ്ടും വായിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു:
“അടുത്ത ആഴ്ച. ഞാൻ കേരളത്തിൽ വരുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ തീർച്ചയായും കാണാം!”
അവൾ ‘Send’ അമർത്തി. അവൾ വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഫ്രാൻസിലെ ആ ചാരനിറമുള്ള ആകാശത്ത് ഇപ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അവൾ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ബാംഗ്ലൂരിലെ ബാൽക്കണിയിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നു. ഫോൺ കൈയ്യിൽ. ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
ഞാൻ ഫോണിലേക്ക് നോക്കുന്നു. ഇല്ല. ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കുന്നു. ഇന്ദിരാനഗറിലെ ട്രാഫിക്. വിളക്കുകൾ. ആളുകൾ. അവർക്കെല്ലാം എവിടെയോ പോകാനുണ്ട്.
ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
Ana: “അടുത്ത ആഴ്ച. ഞാൻ കേരളത്തിൽ വരുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ തീർച്ചയായും കാണാം!”
ഞാൻ അത് വായിച്ചു.
എന്റെ കൈകളിലെ വിറയൽ പതുക്കെ നിലച്ചു. ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്തു. ഞാൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ബാംഗ്ലൂർ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ.
“എന്ത് പറഞ്ഞുടാ?” ജോബ് ചോദിച്ചു.
“അടുത്ത ആഴ്ച… അവൾ കേരളത്തിൽ വരുന്നുണ്ടെന്ന്.”
“അപ്പോ നീ സന്തോഷിക്ക് അളിയാ!”
“ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ട് ജോബ്.”
“എന്നിട്ടും നിന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ.”
ഞാൻ ജോബിനെ നോക്കി. “ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ട് എന്ത് പറയും?”
“നീ അവളോട് സത്യം പറയ്. നീ അവളെ ഏഴ് വർഷം ഓർത്തു എന്ന് പറയ്. അതാണ് സത്യം.”
“ഞാൻ അവളെ ഓർത്തു… എങ്കിലും…”
“എങ്കിലും?”
“അവൾ മാറിയിരിക്കും ജോബ്. ഞാനും മാറിയിരിക്കും. ഞങ്ങൾ ഇനി ആ 2019-ലെ പഴയ ആളുകളല്ല.”
ജോബ് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “അതാണ് പോയിന്റ്! നീ അവളെ ഓർക്കുന്നത് ആ പഴയ കോളേജ് പെൺകുട്ടിയായാണ്. അവൾ മാറിയിരിക്കും, നീയും മാറിയിരിക്കും. എങ്കിലും… ഏഴ് വർഷത്തിന് ശേഷം അവൾ നിന്നെ തിരഞ്ഞു വന്നില്ലേ? അതിന് എന്തോ ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്.”
“എന്ത് അർത്ഥം?”
“അത് നീ പോയി കണ്ട് അറിയണം!”
ജോബ് ഒരു കോട്ടുവായ ഇട്ട്, “ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോവാ. നാളെ ഷിഫ്റ്റ് നേരത്തെയാ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയി. ബാൽക്കണിയിൽ ഞാൻ തനിച്ചായി.
ബാംഗ്ലൂരിലെ രാത്രി. നഗരത്തിലെ വിളക്കുകൾ. ട്രാഫിക്കിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റുകൾ. ദൂരെ ഒരു വിമാനം പതുക്കെ പറന്നുയരുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ എന്റെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. വിരലുകൾ എന്തോ കടലാസ് കഷണത്തിൽ തൊട്ടു. പഴയ കോളേജ് ഐഡി കാർഡ്. ഞാൻ അത് പുറത്തെടുത്തു. ലമിനേഷൻ പൊട്ടിയ, അരികുകൾ നനഞ്ഞു കറുത്ത ആ കാർഡ്. അതിലെ പതിനെട്ടുകാരനായ എന്റെ ഫോട്ടോ. ഞാൻ അതിലേക്ക് കുറച്ചു നേരം നോക്കി നിന്നു.
ഞാൻ അത് തിരികെ വാലറ്റിലേക്ക് വച്ചു.
ഫോൺ ഒരിക്കൽ കൂടി വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. ഞാൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. അമ്മ അയച്ച ഒരു ശുഭരാത്രി സ്റ്റിക്കർ മാത്രമായിരുന്നു അത്.
ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഞാൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ബാംഗ്ലൂരിന്റെ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അഭിപ്രായങ്ങള്