പറയാതെ പോയ ജൂൺ – അധ്യായം 1

 ജൂൺ 2026, ബാംഗ്ലൂർ

രാത്രി പതിനൊന്നര. ബസ്സിന്റെ സ്ലീപ്പർ ബെർത്തിൽ കിടന്നിട്ടും എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

ജനാലയ്ക്ക് പുറത്ത് ഇരുട്ട് മാത്രം. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റോ, ഒരു ധാബയുടെ മഞ്ഞ വെളിച്ചമോ മിന്നിമറയും, അത്രമാത്രം. ഞാൻ ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്തു. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. വീണ്ടും ലോക്ക് ചെയ്തു. തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഗൂഗിൾ മാപ്സ് തുറന്നു നോക്കി—ഇനിയും എട്ട് മണിക്കൂർ ബാക്കി. വീണ്ടും ലോക്ക് ചെയ്തു. കണ്ണടച്ചു. അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ്, വീണ്ടും ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്തു.

"ഏറ്റുമാനൂർ! ഏറ്റുമാനൂർ ഇറങ്ങാനുള്ളവർ ദേ ഇവിടെ!"

ബസ്സിന്റെ ക്ലീനർ ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും അലറി വിളിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദം കർട്ടനുകൾക്കിടയിലൂടെ തുളച്ചുകയറി, എന്റെ ചെവിക്കകത്തേക്ക്. ഓരോ തവണയും ഞാൻ കണ്ണടച്ചു, ഓരോ തവണയും ആ ശബ്ദം എന്നെ തിരികെ ഉണർത്തി.

"വാഴൂർ! വാഴൂർ ഇറങ്ങാനുള്ളവർ റെഡി!"

എന്റെ തൊട്ടടുത്ത ബെർത്തിൽ കിടന്ന അപരിചിതൻ ഉറക്കെ കൂർക്കം വലിക്കുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ കൂർക്കം ബസ്സിന്റെ എൻജിൻ ശബ്ദവുമായി ചേർന്ന് ഒരു വിചിത്ര താളം സൃഷ്ടിച്ചു. "സാറേ..." ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. അയാൾ തിരിഞ്ഞില്ല. "സാറേ... എവിടെ പോവുകയാ?" അയാൾ ഒന്ന് മുരണ്ടു, വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ശരി, ഒറ്റയ്ക്കു തന്നെ.

ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി വെളിച്ചമുണ്ട്. കോട്ടയം ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ മഞ്ഞ വിളക്കുകൾ ദൂരെ കാണാം. അവിടെയായിരുന്നു ഞാൻ നാല് വർഷം മുമ്പ് എം.ബി.എ പഠിച്ചത്. ആ ക്യാമ്പസ്, ആ ലൈബ്രറി, ആ രാത്രികൾ. ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരി.

"കോട്ടയം! കോട്ടയം ഇറങ്ങാനുള്ളവർ!"

രാത്രി ഒരു മണിയോടെ ബസ്സ് ഒരു ഹൈവേ ധാബയിൽ നിർത്തി. "ഇരുപത് മിനിറ്റ്! ഡിന്നർ ബ്രേക്ക്!" ക്ലീനർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഇറങ്ങി, ആ വലിയ ഹൈവേ ഹോട്ടലിലേക്ക് നടന്നു. ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ വെളുത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, ഞാൻ ആദ്യമായി ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു പ്ലേറ്റ് ചോറ് വാങ്ങി ഒരു മൂലയിലിരുന്നു.

ചുറ്റും നോക്കി. അടുത്ത മേശയിൽ ഒരു കുടുംബം ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുകയാണ്. അച്ഛൻ എന്തോ തമാശ പറയുന്നു, അമ്മ ചിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരു മേശയിൽ ഒരു ജോഡി കമിതാക്കൾ ഒരേ പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് പങ്കിട്ടു കഴിക്കുന്നു. അവിടെയൊരു ഗ്രൂപ്പ്—മൂന്നു കൂട്ടുകാർ—ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്തോ തമാശ പറയുന്നു.

ഞാൻ മാത്രം ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ആ വലിയ ഹാളിൽ.

ഞാൻ ചോറ് വിഴുങ്ങി. രുചി എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പ്ലേറ്റ് ഒഴിഞ്ഞു. എഴുന്നേറ്റു. കൈ കഴുകി. പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ബസ്സിലേക്ക് തിരികെ കയറും മുൻപ് ഞാൻ ജോബിനെ വിളിച്ചു.

"എടാ ജോർജ്ജേ!" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ മയക്കം. "എത്തിയോടാ?"

"ഇല്ലടാ, ഇപ്പൊ ഡിന്നർ ബ്രേക്ക് ആയിരുന്നു. രാവിലെ ആറ് മണിയോടെ എത്തും എന്നാ പറഞ്ഞേ."

"ശരി ശരി. മാടിവാളയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ എന്നെ വിളിച്ചോ. ഞാൻ വന്ന് പിക്ക് ചെയ്തോളാം."

"ശരി. നീ ഉറങ്ങിക്കോ, ഞാൻ വിളിക്കാം രാവിലെ."

"ടെൻഷൻ ഒന്നും വേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടെയില്ലേ. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല." അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ ഉറപ്പ് എനിക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തന്നു.

ഞാൻ ബസ്സിൽ കയറി. ഫോൺ എടുത്തു. ഇൻസ്റ്റഗ്രാം തുറന്നു. തിരച്ചിൽ ബാറിൽ ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തു: Ana.

അവളുടെ പ്രൊഫൈൽ തെളിഞ്ഞു. ഒരു പുതിയ ഫോട്ടോ. അവൾ ഏതോ വിദേശ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ അവളെ നോക്കി, എന്റെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.

"നിനക്ക് എന്നെ അറിയില്ല, അന." ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ നീയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അധ്യായം."

ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്തു. എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

പുലർച്ചെ നാലര. ബസ്സ് നിശ്ചലമായിരുന്നു. "ടീ ബ്രേക്ക്! പത്ത് മിനിറ്റ്!" എനിക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കണമായിരുന്നു. ഞാൻ ഇറങ്ങി, തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ തമിഴ്നാട്ടിലെ ആ നീണ്ട ഹൈവേ കണ്ണിൽ പെട്ടു—സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകൾ ഒരു നീണ്ട വരിയായി ദൂരേക്ക് നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. ബസ്സ് പുറപ്പെടാൻ പോവുകയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, വീണ്ടും മൂത്രമൊഴിക്കണമെന്ന് തോന്നിയത് ഞാൻ കടിച്ചുപിടിച്ചു, കയറി.

ഒരു ബോർഡ് കണ്ണിൽ പെട്ടു. "Welcome to Karnataka." ഇത് ആദ്യത്തെ തവണയല്ല. പക്ഷേ ഇത്തവണ ഞാൻ തിരിച്ചു പോകാൻ വേണ്ടിയല്ല വരുന്നത്.

ബസ്സ് ബാംഗ്ലൂരിന്റെ അതിർത്തി കടന്നു. ട്രാഫിക് കൂടി. ഞങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി, ഒരു ആമയുടെ വേഗത. ഇലക്ട്രോണിക് സിറ്റി ടോൾ പ്ലാസ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ബസ്സ് ഒരു ഞെട്ടലോടെ നിന്നു. എൻജിൻ ഓഫായി.

"ബ്രേക്ക്ഡൗൺ ആണ്. അര മണിക്കൂർ വൈകും," ക്ലീനർ അറിയിച്ചു.

ഞാൻ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി, ചിരിച്ചു. ബാംഗ്ലൂർ എന്നെ അതിന്റെ ആദ്യ സ്വാഗതം അങ്ങനെയാണ് നൽകിയത്.

ഒടുവിൽ മാടിവാളയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം ഏഴര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ജോബ് പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ബൈക്കുമായി എത്തി.

"എടാ ജോർജ്ജേ! വാ വാ." അവൻ എന്റെ ബാഗ് വാങ്ങി ബൈക്കിൽ വച്ചു. "ആദ്യം ഒരു ചായ കുടിക്കാം, എന്നിട്ട് പോകാം. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല."

അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ കടയിൽ നിന്ന് ചായ വാങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ വില കണ്ട് ഞെട്ടി. "ഇരുപത് രൂപയോ? ഒരു ചായയ്ക്കോ?"

ജോബ് ചിരിച്ചു, എന്റെ ചായ കപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു കവിൾ കൂടി കുടിച്ചു എന്റേതിൽ നിന്നു തന്നെ, ചോദിക്കാതെ. "ഇത് ബാംഗ്ലൂരാ മോനേ. ഇവിടെ എല്ലാത്തിനും വില കൂടുതലാ. ശീലിച്ചോളും. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല."

"നീ എന്റെ ചായ കുടിച്ചല്ലോ."

"നിന്റേം എന്റേം എന്താ വ്യത്യാസം?" അവൻ ചിരിച്ചു.

"അതാ, സെന്റ് ജോസഫ്‌സ് ഹോസ്പിറ്റൽ," ജോബ് അടുത്തുള്ള ഒരു വലിയ കെട്ടിടം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. "ഞാൻ അവിടെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നേ."

"ബാംഗ്ലൂരിന്റെ ഒരു സ്പെഷ്യാളിറ്റി എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?" ജോബ് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. "ഇവിടെ കിട്ടാത്തത് മലയാളം മാത്രം. ബാക്കി എല്ലാം കിട്ടും."

രണ്ട് ദിവസം ഞാൻ ജോബിന്റെ ചെറിയ സ്റ്റുഡിയോ അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ താമസിച്ചു. അവൻ അതിരാവിലെ ജോലിക്ക് പോയി, രാത്രി വൈകിയേ തിരികെ വന്നുള്ളൂ. ആ സമയത്ത് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു, ജനാലയ്ക്കരികിലിരുന്ന് ഇന്ദിരാനഗറിലെ ഇടുങ്ങിയ റോഡിലെ ട്രാഫിക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. "ഇന്ന് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങണം. ഒറ്റയ്ക്ക്."

ഒരു ചെറിയ കടയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അകത്തേക്ക് കയറി. ഷോപ്പ് കീപ്പർ ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യൻ. "Yen beku?" അയാൾ ചോദിച്ചു. കന്നഡ.

എനിക്ക് കന്നഡ അറിയില്ല. "ഞാൻ..." ഞാൻ തുടങ്ങി.

"Yen beku?" അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിൽ. ഞാൻ ഹിന്ദിയിൽ ശ്രമിച്ചു. "मुझे..." പക്ഷേ എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു.

"Kannada?" അയാൾ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല... ഞാൻ മലയാളി ആണ്..." ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അയാൾ എന്തോ പറഞ്ഞു. മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഒരു വൃത്തം വരച്ചു കാണിച്ചു. അയാൾ അതു നോക്കി, തലയാട്ടി, ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഒരു സോപ്പ് പെട്ടി എടുത്തു നീട്ടി. "അല്ല, അതല്ല..." ഞാൻ വീണ്ടും ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അയാൾ ഇത്തവണ ഒരു ബിസ്ക്കറ്റ് പാക്കറ്റ് കാണിച്ചു. ഞാൻ തലയാട്ടി, "അല്ല."

ഒടുവിൽ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു നൂഡിൽസ് പാക്കറ്റ് കണ്ടു, ചാടിവീണതു പോലെ അതെടുത്തു. "ഇത്! നൂഡിൽസ്!"

"Maggi?" അയാൾ ചോദിച്ചു, ആശ്വാസത്തോടെ.

"അതെ... അതെ... Maggi."

പണം കൊടുത്തു, ചില്ലറ വാങ്ങി, പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. എന്റെ ഹൃദയം ഉച്ചത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നൂഡിൽസ് പാക്കറ്റ്. അത്രമാത്രം. പക്ഷേ എനിക്ക് തോന്നി—ഞാൻ ഒരു വലിയ കാര്യം ചെയ്തു.

ഞാൻ ജോബിനെ വിളിച്ചു. "ഡാ... ഞാൻ Maggi വാങ്ങി."

"എന്ത്?"

"ഞാൻ Maggi വാങ്ങി. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആദ്യമായി എന്തെങ്കിലും വാങ്ങി."

"നീ ഭ്രാന്തനാണോടാ? Maggi വാങ്ങിയതിന് വിളിക്കണോ?"

"നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. അത് വലിയ കാര്യമാണ്."

ജോബ് ചിരിച്ചു. "നീ വലിയ മനുഷ്യനായി. എന്നെങ്കിലും നീ ഇതൊക്കെ ഓർത്തു ചിരിക്കും. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല."

തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ, ജോബ് എനിക്കായി ഒരു റാപ്പിഡോ ബുക്ക് ചെയ്തു തന്നു. "ഓഫീസിലേക്ക് ഇത് പോയാൽ മതി. ആദ്യ ദിവസമല്ലേ, ടെൻഷൻ വേണ്ട. അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല."

ഞാൻ ബൈക്കിൽ കയറി, മാന്യത ടെക് പാർക്കിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

ആ ആകാശമുട്ടുന്ന ഗ്ലാസ്സ് കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ എത്തിനിന്നു. സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക്. വിസിറ്റർ ബാഡ്ജ്. വേഗത്തിൽ നടക്കുന്ന ആളുകൾ. എല്ലായിടത്തും ഇംഗ്ലീഷ്. ആരോ എന്നോട് "Good morning" പറഞ്ഞു. ഞാൻ "Good morning" എന്ന് പറയണോ, "Hi" എന്ന് പറയണോ, വെറുതെ ചിരിക്കണോ എന്ന് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ മുന്നിൽ നടന്ന ഒരാൾ ചെയ്തതു തന്നെ ചെയ്തു—ഒന്ന് തലയാട്ടി ചിരിച്ചു.

-----------------------------------------------------------------------------

"Sir, your ID card. Welcome to the team."

ബാംഗ്ലൂർ മാന്യത ടെക് പാർക്കിലെ ആകാശമുട്ടുന്ന ആ ഗ്ലാസ്സ് കെട്ടിടത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിൽ വെച്ച്, എച്ച്.ആർ എക്സിക്യൂട്ടീവ് ചിരിയോടെ ആ നീല ലാനിയാർഡ് എന്റെ കൈകളിലേക്ക് തരുമ്പോൾ കൃത്യമായി സമയം രാവിലെ പതിനൊന്നരയായിരുന്നു. വർഷം 2026, മാസം ജൂൺ. ചുറ്റും സെൻട്രലൈസ്ഡ് എസിയുടെ നേർത്ത മൂളക്കം.

അവൾ പുതിയ ആളായിരുന്നു, എന്റെ പേര് കാർഡിൽ നോക്കി വായിക്കാൻ അവളൊന്ന് മടിച്ചു. "George, right?"

"അതെ."

"Congratulations. You made it."

ഞാൻ വെറുതെ ഒന്ന് മൂളി. ചിരിച്ചില്ല. കാർഡിലെ എന്റെ ഫോട്ടോയ്ക്കു താഴെ 'George — Project Coordinator' എന്ന് തിളങ്ങുന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ കണ്ടു. ഒരു ശരാശരി മലയാളി ചെറുപ്പക്കാരൻ സ്വപ്നം കാണുന്ന കോർപ്പറേറ്റ് ജീവിതത്തിന്റെ പടിക്കലാണ് ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്. ഫോർമൽ ഷർട്ടും ബ്രാൻഡഡ് ഷൂസും ധരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഈ ഇരുപത്തിയാറുകാരനിലേക്ക് ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് എത്തിയത്?

പെട്ടെന്ന് കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. ഡിസ്പ്ലേയിൽ 'അമ്മ'.

"എടാ... ജോയിൻ ചെയ്തോ?" അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആകാംക്ഷയും ആധിയും കലർന്നിരുന്നു.

"ചെയ്തു അമ്മേ."

"എങ്ങനുണ്ട് ഓഫീസ്? വലിയ കെട്ടിടമാണോ?"

"വലിയ കെട്ടിടമാ അമ്മേ. പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലാ."

"നിനക്ക് അവിടെയൊക്കെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ പറ്റുമോടാ ജോർജ്ജേ?"

"പറ്റും അമ്മേ. ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം." ഞാൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു. അച്ഛനെക്കൊണ്ട് സംസാരിപ്പിക്കാൻ അമ്മ നോക്കിയില്ല. കാരണം അച്ഛൻ ഒന്നും പറയില്ലായിരുന്നു. 2019-ലും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു.

ഞാൻ പതിയെ നടന്ന് ഗ്ലാസ്സ് ജാലകത്തിനരികിലേക്ക് നിന്നു. പുറത്ത് ബാംഗ്ലൂരിലെ ജൂൺ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഗ്ലാസിൽ വന്ന് അടിയുന്ന ആദ്യ മഴത്തുള്ളികൾ എന്നെ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിൽ നിന്ന് നേരെ താഴേക്ക്, പത്തനംതിട്ടയിലെ ചെമ്മണ്ണിലേക്ക് ഒറ്റവലിക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

"George? You okay?" എന്റെ ടീം ലീഡ് പ്രിയങ്ക തൊട്ടടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. കണ്ണടയ്ക്കു പുറകിൽ പരിചയസമ്പന്നമായ ഒരു മൂർച്ചയുള്ള നോട്ടം.

"Yeah, yeah. Just... thinking."

"First day nerves?"

"Something like that."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. "Don't worry. You'll get used to it. പക്ഷേ, ഒരുപാട് നേരം ആ മഴയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കരുത്, അത് നിന്നെ മുഴുവനായി വിഴുങ്ങിക്കളയും. ഒരു പഴയ ചൊല്ലുണ്ട്—മഴയ്ക്ക് എല്ലാ ഓർമ്മകളും അറിയാമെന്ന്." അവൾ തിരികെ നടന്നു.

അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. മഴയ്ക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്.

---

2019 ജൂൺ, പത്തനംതിട്ട

പത്തനംതിട്ട ഗവൺമെന്റ് ആർട്സ് ആൻഡ് സയൻസ് കോളേജ്. ആദ്യമഴ പെയ്തു തോർന്ന ചെമ്മണ്ണിന് ഒരു പ്രത്യേക മണമുണ്ടായിരുന്നു—നനഞ്ഞ പുല്ലും അഴുകിയ ഇലകളും പുതുമണ്ണും കലർന്ന ഒരു നാടൻ ഗന്ധം.

യൂണിഫോമില്ലാത്ത, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ആകാശം. കോളേജിന്റെ കവാടത്തിൽ ചുവന്ന പാർട്ടി കൊടികൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ അച്ഛന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഇരുന്നു. കോളേജ് കവാടം അടുത്തുവരുന്തോറും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.

അച്ഛൻ ബൈക്ക് നിർത്തി. എൻജിൻ ഓഫ് ചെയ്തില്ല.

ഞാൻ പതിയെ ഇറങ്ങി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ഫയൽ ഒന്നു മുറുകെ പിടിച്ചു. പുറകിലെ സീറ്റിൽ നിന്ന് ബാഗ് എടുത്ത് ചുമലിലിട്ടു.

അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കി. ഹെൽമെറ്റ് അഴിച്ചില്ല. എങ്കിലും ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ പറയാനുള്ള ഒരു ശ്രമം ഞാൻ കണ്ടു. ചുണ്ടുകൾ ചെറുതായി അനങ്ങി.

"ശരി."

അത്ര മാത്രം.

ബൈക്ക് പതിയെ മുന്നോട്ടെടുത്തു.

ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.

രണ്ടുമൂന്ന് മീറ്റർ പിന്നിട്ടപ്പോൾ അച്ഛൻ വീണ്ടും ബൈക്ക് നിർത്തി.

ഞാൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

റിയർ-വ്യൂ മിററിലൂടെ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി എന്നെ തേടി.

ഒരു നിമിഷം മാത്രം.

ആ നോട്ടത്തിൽ പറയാതെ ബാക്കിയായ എത്രയോ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

"പഠിക്കണം..."

"സൂക്ഷിക്കണം..."

"ഞാൻ വരാം..."

ഒന്നും അച്ഛൻ പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ അതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു.

അടുത്ത നിമിഷം ബൈക്ക് വീണ്ടും മുന്നോട്ടെടുത്തു. റോഡിന്റെ വളവിൽ അത് പതിയെ മറഞ്ഞു.

ഞാൻ മാത്രം അവിടെ നിന്നു.

മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കാറ്റിലുണ്ടായിരുന്നു.

കോളേജ് കവാടത്തിനരികിലെ ചുവന്ന കൊടികൾ പതുക്കെ ഇളകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ നൂറുകണക്കിന് മുഖങ്ങൾ എന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.

ഞാൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

പ്ലസ് ടു സപ്ലിമെന്ററി പരീക്ഷയിൽ കഷ്ടിച്ച് അറുപത് ശതമാനം മാർക്ക് നേടിയ എനിക്ക്, ആരും അധികം ആഗ്രഹിക്കാത്ത അവസാന ബാച്ചിലായിരുന്നു പ്രവേശനം ലഭിച്ചത്. അതും അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം ആ യാത്ര മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാതിരുന്നത്.

അച്ഛന്റെ റിയർ-വ്യൂ മിററിലെ ആ നോട്ടവും, പറയാതെ ബാക്കിയായ ആ വാക്കുകളും എന്റെ കൂടെ നടന്നു.

"ഡാ പുതിയ ബാച്ചേ! ഫസ്റ്റ് ഇയർ ആണോ? ഇങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്ക്!" സീനിയർമാരുടെ ബഹളം.

ഞാൻ നീല പ്ലാസ്റ്റിക് ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് ഒളിക്കാൻ നോക്കി.

"എടാ ശരത്തേ, ആ പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കാതെടാ," മറ്റൊരു സീനിയർ ചേട്ടൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അതിനല്ലേ പറയുന്നത്! കഴിഞ്ഞ വർഷം നമ്മളെ ആരും ഇത്ര മാന്യമായി പറഞ്ഞില്ലല്ലോ!"

കോളേജ് കാന്റീന്റെ വശത്തുനിന്ന് കരിഞ്ഞ വെളിച്ചെണ്ണയിൽ പൊരിയുന്ന പഴംപൊരിയുടെ മണം വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ഓഫീസ് വരാന്തയിലെ തിരക്കിൽ ഒപ്പിട്ട്, ഞാൻ നേരെ മൂന്നാം നിലയിലെ ഫിസിക്സ് ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവസാന ബെഞ്ച്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും എനിക്ക് കിട്ടാറുള്ളത് ആ അവസാന ബെഞ്ചാണ്.

"ഡാ, നീ എവിടുന്നാ?" അടുത്തിരുന്ന പയ്യൻ ചോദിച്ചു. ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്ന, എല്ലാവരോടും പെട്ടെന്ന് അടുക്കാൻ നോക്കുന്ന ടൈപ്പ്. അഖിൽ.

"ഞാൻ കോഴഞ്ചേരി."

"ഓഹോ! കോഴഞ്ചേരിക്കാരൻ! അപ്പൊ നിനക്ക് പെരുന്നാളിന്റെ ഹൽവ പരിചയമുണ്ടല്ലേ?" അഖിൽ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ കോട്ടയത്താ. ഇവൻ വിനീത്, അടൂരാ."

വിനീത് വെറുതെ ഒന്ന് തലയാട്ടി, കയ്യിലിരുന്ന നോട്ട്ബുക്കിലേക്ക് നോട്ടം മാറ്റി.

"ഇവനെ കാര്യമായി മിണ്ടിക്കാൻ നോക്കണ്ട," അഖിൽ പറഞ്ഞു, ശബ്ദം താഴ്ത്തി. "ഒന്നാം ക്ലാസ്സ് കയറി ഒരാഴ്ചയായിട്ടും ഇവൻ ഇതുവരെ പത്ത് വാക്കിൽ കൂടുതൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല."

"ഒമ്പതാണ്," വിനീത് തലയുയർത്താതെ പറഞ്ഞു. "എണ്ണിവച്ചിട്ടുണ്ട്."

അഖിൽ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "ദേ കണ്ടോ! ഇപ്പൊ പത്തായി."

ഞാൻ ചിരിച്ചു, ആദ്യമായി ആ ദിവസം.

പെട്ടെന്നാണ് ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഫിസിക്സ് ലക്ചറർ രാജൻ സാർ കടന്നുവന്നത്. ചെറിയ മനുഷ്യൻ, പക്ഷേ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം.

"ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഒരു കാര്യം പറയാം—ഇവിടെ ആർക്കും ഇളവുകളില്ല. മാർക്ക് വേണമെങ്കിൽ പഠിക്കണം. മനസ്സിലാകാത്തത് എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചോദിക്കാം. ചോദിക്കാൻ ഭയപ്പെടരുത്."

അവസാന വാചകം എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

"ആദ്യ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നവർ ഓരോരുത്തരായി എഴുന്നേറ്റ് പേരും പ്ലസ്ടു മാർക്കും പറയൂ."

മുന്നിലെ വിൻഡോ സീറ്റിനടുത്തിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. തോളിലേക്ക് ഒതുക്കിയിട്ട കറുത്ത മുടി. നോട്ടത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തത.

"അന. തൊണ്ണൂറ്റഞ്ച് ശതമാനം."

"നന്നായി, ക്ലാസ് ടോപ്പർ ആണല്ലേ," രാജൻ സാർ ഡയറിയിൽ ടിക് മാർക്കിട്ടു. അന തിരികെ ഇരുന്നു. അവൾ നേരെ മുന്നോട്ട് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു, ഒരിക്കൽ പോലും പുറകിലെ ബെഞ്ചുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

എന്റെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കഷ്ടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. "ജോർജ്ജ്. അറുപത് ശതമാനം."

ക്ലാസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശ്ശബ്ദത വന്നു. ആരും ചിരിച്ചില്ല, ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടം. നമ്മളെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ്.

ഇടവേളയ്ക്ക് കാന്റീന്റെ ചെറിയ ഷെഡിന് താഴെ ഞങ്ങൾ മൂവരും ചായ കുടിക്കാൻ നിന്നു.

"ആ രാജൻ സാർ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു," അഖിൽ പറഞ്ഞു. "ഒരു പട്ടിക്കു വിഷം കൊടുത്തിട്ടും ചിരിച്ചോണ്ടിരിക്കും ടൈപ്പ്."

"നിനക്ക് ഒന്നിനും ഫിൽട്ടർ ഇല്ലല്ലോ," വിനീത് പറഞ്ഞു, ആദ്യമായി ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ.

"എനിക്ക് ഫിൽട്ടർ ഉണ്ട്. ഞാൻ അതു ഓഫ് ആക്കി വച്ചതാ."

പെട്ടെന്നാണ് പത്തനംതിട്ടയുടെ ആ അപ്രതീക്ഷിത മഴ ചാറി വീണത്. കുടയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ക്യാമ്പസിലെ ശത്രുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ഒരുപോലെ ആ ചെറിയ കാന്റീൻ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട് ആരോ വന്ന് തട്ടിയതും എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഫയൽ താഴേക്ക് വഴുതിവീണു. എന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ ആ ചെളിമണ്ണിലേക്ക് ചിതറിത്തെറിച്ചു.

"അയ്യോ..." ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ കുനിഞ്ഞു.

എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ, ആ നനഞ്ഞ ചെളിമണ്ണിലേക്ക് രണ്ട് വെള്ള ചെരുപ്പുകൾ വന്ന് നിന്നു. അതിന് മുകളിലായി നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വെള്ളി കൊലുസ്സ് കിലുങ്ങി.

ഞാൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി. അത് അനയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അവൾ എന്നെ നോക്കിയിട്ടല്ല അവിടെ നിന്നത്. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരിയോട് എന്തോ തമാശ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. എന്റെ ചിതറിയ പേപ്പറുകൾ അവൾ കണ്ടതേയില്ല. അല്ലെങ്കിലും, 95% മാർക്കുള്ള ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ താഴെ ചെളിയിൽ കിടക്കുന്ന 60 ശതമാനത്തിന്റെ കടലാസുകൾ കാണാറില്ലല്ലോ.

ഞാൻ മണ്ണിൽ നിന്ന് പേപ്പറുകൾ പെറുക്കുമ്പോൾ എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അകലത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു, ആ കൊലുസ്സിന്റെ ശബ്ദം മഴയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

ഞാൻ ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി, അവസാന ബെഞ്ചിലിരുന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. സീലിംഗിൽ ഏതോ പഴയ സ്റ്റുഡന്റ് കോമ്പസ്സ് കൊണ്ട് പോറി ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു: "പ്രണയം ഒരു തെറ്റാണ്."

എനിക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു ചിരി വന്നു. കാരണം, ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു—ആ തെറ്റ് ഞാൻ ചെയ്യും. ജീവിതം മുഴുവൻ നീറിപ്പിടിക്കുമെങ്കിലും ഞാൻ പ്രണയിക്കും.

---

ജൂൺ 2026, ബാംഗ്ലൂർ

ഞാൻ മാന്യത ടെക് പാർക്കിലെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ ശമിച്ചിരിക്കുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ ആകാശം തെളിയുകയാണ്.

"George? Are you coming for the team lunch?" പ്രിയങ്ക വീണ്ടും വിളിച്ചു.

"Give me five minutes. I'll join."

ഞാൻ ഫോണെടുത്തു. ഇൻസ്റ്റഗ്രാം ഓപ്പൺ ചെയ്തു. തിരച്ചിൽ ബാറിൽ അവളുടെ പേര് ടൈപ്പ് ചെയ്തു: Ana.

ഞാൻ മെസ്സേജ് ബോക്സ് തുറന്നു.

"Hey Ana…" — ടൈപ്പ് ചെയ്തു, മായ്ച്ചു.

"Hi, long time no see…" — വീണ്ടും മായ്ച്ചു.

ഞാൻ ഫോൺ ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിലേക്ക് വെക്കാൻ ആഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിൽ നിന്നും ഒരു പുതിയ പോപ്പ്-അപ്പ് നോട്ടിഫിക്കേഷൻ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത്. എന്റെ വിരലുകൾ പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചുപോയി.

അത് ഒരു പുതിയ മെസ്സേജ് റിക്വസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. അയച്ച ആളുടെ പേര് കണ്ടതും എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു.

[Ana has requested to send you a message.]